Hubba-hubba Delft!

The developments in open source and social media that I discussed in my previous blog go hand in hand with developments in the international science community. International consortia of researchers and the universities where they work find common ground in transnational research topics. This is nothing new; in fact, this dynamic approach to research is absolutely necessary to help the world move forward. But you need to create an academic platform that members of staff can use as a springboard.

One of the key focus areas of the university’s research policy is that we are concentrating more and more on developing the academic hub. We will, for example, have to base staff assessments more squarely on their job descriptions, roles and academic careers within these international consortia. An assessment should not be based solely on the mission and vision of the individual universities. The focus should be on supporting your staff and students in expanding their international network of peers and establishing a career within this network. These staff members should be involved in or associated with important research groups dealing with global issues, and where possible initiate these kinds of links. We need look no further than our 17 successful VENI candidates (Dutch) to see how this is done!

At the same time, it is important to preserve the university’s international reputation or better yet, to strengthen it in areas of strategic interest. Staff members benefit from a university’s strong reputation. TU Delft has a lot to offer but we must continue to strengthen our profile to keep afloat on the sea of communication ebbing and flowing between universities and other research institutes. You do not become an excellent academic hub overnight after all.

A great deal will need to change, including the university’s organizational structure, its activities, its objectives and the supporting infrastructure. A new university? Most definitely. But nobody knows what it will look like yet. Let us therefore seize this opportunity to think ahead. That way we will be able to determine for ourselves to a large extent the course the new university will take.

Oh, I just can't help myself: Hubba-hubba Delft!

Prof Jacob Fokkema
Rector Magnificus

Hub, Delft, Hub!

Ontwikkelingen in open source en sociale media waar ik in mijn vorige weblog over sprak, gaan hand in hand met ontwikkelingen in het internationale wetenschapsverkeer. Internationale consortia van onderzoekers en hun universiteiten vinden elkaar in grensoverschrijdende onderzoeksthema’s. Dit is niets nieuws en bovendien is deze dynamisering van onderzoek onvermijdelijk om de wereld een stap verder te helpen. Maar je moet wel voor een academische springplak zorgen waarop je je als medewerker goed kunt afzetten.

Het is juist in het universitaire onderzoeksbeleid dat we steeds meer en steeds vaker veel aandacht besteden aan de academic hub. Je zult bijvoorbeeld medewerkers veel sterker moeten beoordelen naar hun functie, hun rol, hun wetenschappelijke carrière in deze internationale consortia. Een beoordeling gaat niet alleen uit van de missie en visie van de afzonderlijke universiteiten. Het gaat erom je medewerkers en studenten te ondersteunen in het uitbreiden van hun internationale peer group en het hebben van een carriére daarbinnen. Het gaat om medewerkers die voldoende aansluiting hebben en houden met belangrijke onderzoeksgroepen en thema’s in de wereld en waar het kan deze zelf initiëren. Onze nieuwe 17 VENI’s hebben laten zien hoe je dat doet!

Tegelijkertijd is het van belang om de internationale reputatie van Delft te behouden of beter nog, te versterken in de richtingen die strategisch van belang zijn. Een sterke reputatie ondersteunt de medewerkers. De TU is interessant, maar moet ook interessant blijven in het internationale communicatiegeweld tussen universiteiten en andere onderzoeksinstituten. Een uitstekende hub wordt je niet zomaar.

De organisatie van de universiteit en de universitaire arbeid, de doelstellingen en de ondersteuning ervan zullen in de toekomst veranderen. Een nieuwe universiteit? Ja, ongetwijfeld. Maar niemand weet nog hoe deze er precies uit gaat zien. Laten we daarom vooral voorop willen lopen want dan bepalen we zelf voor een deel de koers op weg naar die nieuwe universiteit. Ik kan het gewoon niet laten: Hub, Delft, Hub.

Prof.dr.ir. Jacob Fokkema
Rector Magnificus

The academic year is now well underway, and together we are on the road towards new discoveries and fresh insights. As we all know, it is essential that we share our academic horizons in the areas of both teaching and research. The open source approach – which is basically a very sound one – is important here. Recently, I watched a videolecture given by MIT and I was very impressed. Sharing knowledge in this way and making it accessible to everybody aids emancipation and empowerment. Knowledge still represents power – power in the sense of self-determination and the opportunity to set one’s own goals. It is a pivotal task for any university to highlight knowledge and open it up to all. This also has the effect that many of one’s colleagues come forward with suggestions on how teaching and research might be improved. Empowerment and mutual criticism supported by the dynamics of social media. Everybody benefits.

But is the sky the limit? Is open source the great panacea? Problems arise with regard to matters of academic authenticity, for example. Are we still able to work out what the most valid information is? On Tuesday 8 September 2009, the ‘De Volkskrant’ newspaper carried a front-page article on ‘Google, the library of the future’. It dealt primarily with the protection of copyright, but it also looked more peripherally at the value and protection of academic knowledge. There was an item in a recent edition of ‘Nature’ about the fact that congress presentations by researchers, intended mainly to demonstrate the first tentative results of research to colleagues, are finding their way in real time to all kinds of internet discussion forums via Twitter. Concepts are twittered into facts on such forums very quickly. As mentioned by the author of the article in ‘Nature’, a ban would be undesirable, but perhaps we should agree on certain rules of conduct. Every academic bears his or her share of responsibility when it comes to placing and disseminating scientific results in the public domain, such as on Twitter.

At the same time, we have to make sure that we don’t take things too far in the other direction, to the extent that rules undermine the power of open source. Just as when mobile telephones were becoming more and more popular and people started to wonder about how to deal with the cacophony of chatter all around us, a TU Delft PhD candidate wrote, “[…] and we will then designate a separate space and call that a telephone area.” In fact, we have done the reverse: there are now separate ‘quiet’ areas in trains, for example. And we now know that it is generally unacceptable to conduct a loud conversation in the middle of a restaurant or when on a train. Is this how open source will develop too? What can you do, and what not? You surely don’t put everything on Twitter that your colleagues tell you?

The open source market will regulate itself around the Googles and other providers of social media. Universities will have to get very closely involved in order to relay what we believe to be desirable from an academic point of view. At the heart of these discussions are university libraries. What does open source mean to you as a student or employee?

Prof. Jacob Fokkema
Rector Magnificus

Het academisch jaar is inmiddels in volle gang. We zijn met elkaar op weg naar nieuwe ontdekkingen en inzichten. Zoals we allemaal weten is het van belang om deze wetenschappelijke horizonten met elkaar te delen in onderwijs en onderzoek. Open source is dan een belangrijk gegeven. In de basis is de open source benadering een hele mooie. Ik bekeek recent een Videocollege van MIT en ik was onder de indruk. Op deze manier kennisdelen en voor iedereen toegankelijk te maken draagt bij aan emancipatie en empowerment. Kennis betekent nog steeds macht. Macht in de zin van zelfbeschikking en de mogelijkheid om zelf doelen te stellen. Het is dan ook een belangrijke taak van een universiteit om kennis te etaleren en inzichtelijk te maken voor iedereen. Bijkomend effect is dat je van veel meer collega’s suggesties krijgt voor verbetering van je onderwijs en onderzoek. Empowerment en onderlinge kritiek verder ondersteund door de dynamiek van sociale media. Tel uit je winst.

Maar is the sky the limit? Open source als panacae? Problemen doen zich voor als het bijvoorbeeld gaat om wetenschappelijke authenticiteit. Kunnen we nog van elkaar scheiden wat de meest valide informatie is? Zo stond op de voorpagina van de Volkskrant van dinsdag 8 september jl. een artikel over de ‘Google bieb van de toekomst’. Het artikel gaat vooral over het beschermen van auteursrechten, maar in de marge gaat het ook over de waarde van academische kennis en het beschermen ervan. Onlangs stond in Nature een artikel over het gegeven dat congrespresentaties, vooral bedoeld om de eerste voorzichtige resultaten van onderzoek te laten zien aan collega’s, via Twitter in real time hun weg vinden naar allerlei discussiefora op internet. Al gauw is een concept op dergelijke fora vertwitterd tot een feit. Zoals de auteur van het artikel in Nature al aangeeft is verbieden onwenselijk, maar misschien moeten we wel gedragsregels met elkaar afspreken. Elke wetenschapper heeft een eigen verantwoordelijkheid als het gaat om het plaatsen en verspreiden van wetenschappelijke resultaten in de publieke ruimte van onder meer Twitter.

Tegelijkertijd moeten we uitkijken dat we niet doorslaan en dat regels de kracht van open source ondermijnen. Net toen mobiele telefonie een steeds breder gebruikte techniek werd en mensen zich gingen afvragen wat te doen met de kakofonie van gesprekken, schreef een Delftse promovendus: […] en dan maken we een aparte ruimte en dat noemen we telefooncel. In de mobiele telefonie hebben we het omgedraaid en hebben we aparte stilteruimtes gemaakt in onder meer de trein. En we weten inmiddels wel dat we een grens overgaan als we midden in een restaurant of trein een luid een privégesprek voeren. Zal open source ook in een dergelijke richting ontwikkelen? Wat doe je wel en niet? Je twittert van collega’s zomaar niet alles klakkeloos door?

De open source markt zal zich reguleren rond de Googles en andere aanbieders van sociale media. Universiteiten moeten zich daar stevig mee bemoeien om aan te geven wat we vanuit wetenschap sociaal wenselijk vinden. De universitaire bibliotheken zitten midden in deze discussies. Wat betekent open source voor u als student of medewerker?

Prof. dr.ir. Jacob Fokkema
Rector Magnificus

Although the summer holidays are about to start, I would like to get something off my chest. Over the past few months I have noticed that the Netherlands appears to be turning into a country that, well at least in my opinion, has become scared and calculating. Just look at our timid approach to the Dalai Lama’s visit for China’s sake, our difficulties in acknowledging the banks’ role in the credit crisis, the cabinet’s continuous postponement of decision making, and the way numerous politicians seem to avoid Geert Wilders or only make mealy mouthed criticism towards him, because they are scared of losing support. As previously discussed in one of my weblogs, I think that universities too should play a far more significant role in these issues. So, the universities are in no way exempted from my criticism.

Universities do, however, generate one thing that reminds me of the pioneering spirit of the VOC (Dutch East India Company) that our Prime Minister so keenly talks about - namely the young entrepreneur. Every time I get to meet such a person, I am always pleasantly surprised by their abundance of life force and optimism towards the future. Armed with a brilliant technical invention, maybe even in the form of a patent, these youngsters are drawn to the bright promise of the industry. Not only motivated by money, but rather by their love for sustainable innovation and the desire to be pioneers in their field. Here lies the true strength of design and engineering, in these people and the products they create.

Our country should be investing a great deal in these people, not only to get our economy back on track, but also to send support to the front line – giving our pioneering spirit a good boost. Nowadays, the business acumen of the Netherlands is still a successful product worldwide, and we must keep this success going by developing new markets alongside the large markets that already exist. Obama recently pointed out in one of his speeches that he expects every dollar invested into US technology to make two dollars in return. This is an obvious truth in my opinion. So the US are investing in innovation, just like Germany. Why on earth is the Netherlands not doing the same? Why is there a prevailing attitude to cut costs in education and research? Are we afraid of other countries, of unexpected developments, or afraid of ourselves?

If the Netherlands really intends to be a part of the G-20, we must start to show more guts and backbone, and stop dodging bullets or redefining our priorities according to the direction in which the political wind happens to be blowing. Young entrepreneurs are the ones who have such guts and backbone, and we must give them hope and build them a platform which is strong and large. Then our Prime Minister will not have to turn up empty handed at the next G-20 summits, and we can become a strong economy with room for cosmopolitan, free thinking entrepreneurial spirit. TU Delft has already taken a step in the right direction with our Delft Design & Engineering Award. So keep your chin up!

Prof. Jacob Fokkema Rector Magnificus, TU Delft

Op de valreep van alle vakanties wil ik nog iets met u delen. Het valt mij op dat Nederland de afgelopen maanden steeds meer overkomt, althans op mijzelf, als een bang en berekenend land. Zo zijn we verlegen met de Dalai Lama en houden we ons in omwille van China, hebben we moeite met de rol van de banken in de kredietcrisis, schuift het kabinet veel beslissingen voor zich uit en proberen veel politici Wilders te omzeilen of te bekritiseren zonder echt van leer te trekken. Bang voor verlies van de eigen achterban. Zoals al eerder gezegd in een van mijn weblogs vind ik dat ook universiteiten weer een veel sterkere rol moeten spelen in deze perikelen. Het is dus niet zo dat ik anderen dan de universiteit de maat wil nemen.

Er is echter wel een ding dat universiteiten voortbrengen dat me doet denken aan de VOC-mentaliteit waar onze Minister President het zo graag over heeft. De jonge startende ondernemer. Ik ben, als ik deze mensen ontmoet, toch altijd weer prettig verrast als ik zoveel elan vital en hoop in een mooie toekomst zie. Aan de hand van een prachtige technische vinding al dan niet in de vorm van een patent zien deze jonge mensen het bedrijfsleven gloren. Vaak niet uit puur winstbejag maar vooral ook uit liefde voor duurzame innovatie en de wens om voorop te willen lopen. In deze mensen en hun producten zie je de werkelijke kracht van design and engineering.

Daar zouden we nu als land toch eens fors in moeten investeren, niet alleen omdat het hard nodig is voor een gezonde economie maar ook omdat we daarmee onze voorhoede ondersteunen, onze VOC-mentaliteit nieuw leven in blazen. Nederlandse koopmanskunst is nog steeds wereldwijd een goed product en dus moeten we naaste de bestaande grote markten ook nieuwe ontwikkelen om die sterrol te blijven spelen. Zoals Obama recent in een toespraak aangaf verwacht hij dat elke geïnvesteerde dollar aan ontwikkeling van techniek in Amerika er twee oplevert. Een waarheid als een koe lijkt me. Amerika investeert dus in innovatie net als Duitsland. Waarom blijft Nederland achter? Waarom heerst hier een klimaat van korten in onderwijs en onderzoek? Bang voor het buitenland, onverwachte ontwikkelingen of bang voor onszelf?

Als we echt mee willen doen in de G20 moeten we ook meer durf en lef tonen, niet wegduiken of onze prioriteiten telkens weer verleggen naar gelang de veranderende windrichtingen van de politieke wind. De jonge ondernemers hebben dat lef en die durf, we moeten hun hoop geven en een sterk en groot podium voor ze bouwen. Dan kan onze Minister President weer eens echt wat laten zien op de komende G20 en worden we weer een sterke economie waar plaats is voor kosmopolitische, vrijdenkende handelsgeesten. De TU Delft heeft alvast een begin gemaakt door de Delft Design & Engineering Award in te stellen. Kop op!

Prof.dr.ir. Jacob Fokkema
Rector Magnificus TU Delft

Ernst is das Leben, heiter ist die Kunst. With this quote from Schiller Doeschka Meijsing brought her period as guest author at the TU Delft to a close on Thursday 28 May. This guest authorship was about memories, about the fragments of a personal past. I was especially moved by Fellini’s film Roma that Meijsing showed us in her role as guest author. It was a film about Rome which used fragments through the ages, from the past to the present and back, to make clear who and what Rome is exactly, and all through the eyes, thoughts and memories of Fellini. The film, guest lectures and excursions were the foundations for the house of memories that the masterclass students in Delft really did build together with Doeschka Meijsing.

A house of memories as a metaphor in which you can wander around in search of your past. This house consists of a supporting framework of various walls, beams, windows, stairs, and perhaps even a hand basin with a mirror. Maybe disjointed to the outsider but an integrated whole for the owner. The author took us back home in what I feel is a very powerful metaphor of the memory. A metaphor that carries us a long way.

Scientific development does not differ a great deal from this image. An idea for a new line of research or a new design just emerges. All of a sudden, it appears – an inspiration. It is the moment in which all the jigsaw puzzle pieces of one's own thinking – resting on foundations made up of old knowledge, new knowledge, belief, prejudices, measurements, thoughts and ideas – all come together. One single entity made from fragments. Before the listener perceives it as a house where he can live, the construction needs to be explained, calculated and tested.

The next day, in the same room in which Doeschka Meijsing spoke her splendid words, Dr Elvin Karana’s doctoral ceremony took place. She successfully defended her thesis entitled Meanings of Materials. One of the issues she discusses in her thesis is that a material only becomes meaningful if it is placed in context, taking the uncertain step that leads from ideas, thoughts and social and cultural contexts to materialisation. Emotions are captured in a physical representation. The many choices together form a house for the user. This is the house that began as an assembly of fragments, the creator’s memories; a house that still offers all sorts of possibilities; a Rome that manifests itself in various ways. Ernst is die Wissenschaft, heiter ist das Denken. Dank Doeschka, Fellini and Elvin!

Professor Jacob Fokkema
Rector Magnificus TU Delft

Ernst is das Leben, heiter ist die Kunst. Zo eindigde gastschrijfster Doeschka Meijsing donderdag 28 mei haar gastschrijverschap aan de TU Delft. Een gastschrijverschap over herinnering, over de fragmenten van een persoonlijk verleden. Ik was speciaal getroffen door de film Roma van Fellini, die Meijsing liet zien als onderdeel van haar gastschrijverschap. Een film over Rome waarin aan de hand van fragmenten door de tijd heen, van voor naar achter en terug, duidelijk wordt wie en wat Rome is. Door de ogen, gedachten en herinneringen van Fellini. Deze film, gastcolleges en excursies waren de basis voor het huis van de herinnering dat de Delftse masterclass studenten samen met Meijsing daadwerkelijk bouwden.

Een huis van de herinnering als een metafoor waar je in rond kunt dwalen op zoek naar je verleden. Het is een huis dat bestaat uit een staketsel van losse muren, balken, ramen, trappen, en wie weet, een wastafel met een spiegel. Misschien onsamenhangend voor een buitenstaander maar één geheel voor de eigenaar. Meijsing heeft ons thuisgebracht in deze volgens mij krachtige metafoor van het geheugen. Een metafoor die ver draagt.

In de ontwikkeling van wetenschap is het namelijk niet veel anders gesteld. Een idee voor een nieuwe onderzoekslijn of ontwerp is een emergente gebeurtenis. In een keer is het er: de ingeving. Het moment waarop puzzelstukjes van het eigen denken gebaseerd op een staketsel van oude kennis, nieuwe kennis, geloof, vooroordelen, metingen, gedachten en ideeën bij elkaar komen. Eén geheel uit fragmenten. Voordat het ook voor de toehoorder een huis is om te wonen is uitleg, berekening en toetsing noodzakelijk.

In dezelfde zaal waarin Meijsing haar fraaie woorden sprak is een dag later een promotie van dr. Elvin Karana. Zij verdedigde succesvol haar proefschrift met de titel Meanings of Materials. Materiaal krijgt pas betekenis in zijn context is een van de issues die zij in haar proefschrift bespreekt. De onzekere stap van ideeën, gedachten en sociaal culturele contexten naar materialisatie. Emoties gevat in fysieke representatie. Een samengaan van vele keuzes die een huis vormen voor de gebruiker. Een huis dat begon als een staketsel van fragmenten, een huis van herinneringen van de bedenker. Een huis dat nog allerlei uitkomsten biedt. Een Rome dat op vele manieren zichtbaar is. Ernst is die Wissenschaft, heiter ist das Denken. Dank Doeschka, Fellini en Elvin!

Prof.dr.ir. Jacob Fokkema
Rector Magnificus TU Delft

The proof is in ...

As you will no doubt be aware by now, one of my favourite themes in this weblog is the social impact of technology and the multidisciplinary scientific research it can often generate. I believe these themes to be so important because I am concerned about global sustainability in social, economic and technological terms. For example, I wonder whether the electric car might be in danger of stalling at the conceptual phase. How do we set about developing products and services that do not inflate the economy unnecessarily? Or on a much larger scale: what about technology and world peace?

Regardless of whether answers can be found, I am convinced that universities should play a leading role in asking such questions, maintaining a keen focus in the related discussions and offering possibilities, scenarios, ideas and even inventions. In my wildest dreams, I see black-and-white footage of lecture theatres packed to the rafters with students and teachers engaging in heated debates. These debates sparked thoughts and ideas which took root way back when and which brought about visible changes in society and its relations.

Nowadays, of course, the world and its people have changed. The world has become more complex, more globalized, and we have to meet at the conference table more often and at an earlier stage in order to cope with the major issues that face us today. Just saying whatever comes into your head - even though it still happens much too often - makes no sense anymore. Many a sensationalist political party is therefore doomed to die a lonely death. But that does not detract from the notion that we need to see the return of engagement, of discussion, and that as a university we can and indeed must provide a platform for such discussion: a seed crystal for technology that truly reflects the needs of a social world. Our university is the very embodiment of upstream engagement.

In the Delft Research Initiatives (DRI), TU Delft has its very own testing ground, not only for the development of cutting-edge technology but also for advancing upstream engagement in the government sector, industry and among the general public. I dare to say unreservedly that we possess all the qualities to become that seed crystal, not only technologically but also in the field of reflection and communication. For instance, we are well-prepared and stand at the source of a sustainable multidisciplinary development in the DRI themes of Health, Infrastructures, Environment and Energy. In this way, the DRIs represent the portals to society. Portals which do not simply provide a serving hatch for technology but which act as a place of encounter.

The initiatives at Delft are therefore genuine initiatives, a helping hand reaching out from the technological sciences to a complex and sustainable society. As the celebrated late biologist Stephen Jay Gould wrote in his last book, which deals with the connection between the humanities and science: ‘we had better hang together, or assuredly we will all hang separately.’ The proof of the pudding is in the eating: only then do my black and white images become alive with movement and colour. And so, dear reader, I look forward to seeing you in Delft!

Prof. Jacob Fokkema
Rector Magnificus

Zoals u weet zijn favoriete thema’s in mijn weblog de sociale impact van technologie en het deels daaruit voortvloeiende multidisciplinaire wetenschappelijke onderzoek. Ik vind deze thema’s zo belangrijk omdat ik me zorgen maak over globale duurzaamheid in sociale, economische en technische zin. Ik vraag me bijvoorbeeld af of de elektrische auto niet blijft steken in zijn conceptfase. Hoe ontwikkelen we producten en diensten die geen valse lucht in de economie blazen? Of nog veel groter: techniek en wereldvrede?

Afgezien of deze vragen te beantwoorden zijn, vind ik dat universiteiten een leidende rol moeten spelen in het stellen van dergelijke vragen, het scherp houden van de discussies eromheen en het opperen van mogelijkheden, scenario’s, ideeën en zelfs uitvindingen. In mijn stoutste dromen zie ik zwart/wit beelden van overvolle en verhitte zalen waar studenten en docenten zichtbaar fel discussiëren. Gedachten en ideeën die daar en toen hun grond vonden hebben de samenleving en de verhoudingen daarin zichtbaar veranderd.

Nu is de wereld en haar bevolking natuurlijk veranderd, is de wereld complexer, want globaler geworden, moeten we eerder en vaker rond de tafel om juist de grote vraagstukken van vandaag het hoofd te bieden. Zomaar wat roepen, wat nog te vaak gebeurd, heeft geen zin meer. Menig hijgerige politieke partij sterft dan ook een eenzame dood. Maar dat neemt niet weg dat het engagement, de discussie terug moet komen, en wij kunnen, wij moeten, daar als universiteit een platform voor zijn. Een entkristal voor technologie die echt past in een sociale wereld. Onze universiteit IS upstream engagement.

Met de Delft Research Initiatives (DRI) heeft de TU Delft een proeftuin in handen om naast het ontwikkelen van cutting edge techniek ook upstream engagement van overheid, industrie en het publiek aan te zwengelen. Ik durf zonder enig voorbehoud te zeggen dat wij alle kwaliteiten in huis hebben om het beloofde entkristal te worden, op technisch, maar ook op reflectief en communicatief gebied. Zo staan we goed voorbereid aan de bron van een duurzame multidisciplinaire ontwikkeling in de DRI thema’s: Health, Infrastructures, Environment en Energy. De DRIs vormen zo de portals voor de samenleving. Portals die niet dienen als een doorgeefluik van techniek maar een ontmoetingsplaats zijn.

De Delftse initiatieven zijn dan ook echt initiatieven, handreikingen vanuit de technische wetenschappen naar een complexe en duurzame samenleving. Zoals de beroemde bioloog, wijlen Stephen Jay Gould, schrijft in zijn laatste boek dat gaat over de verbinding tussen humanities en science: ‘we had better hang together, or assurdley we will all hang seperately.’ The proof is in eating the pudding, en dan wordt mijn zwart/beeld een bewegend beeld in kleur. Voor wie dit leest: tot ziens in Delft!

Prof.dr.ir. Jacob Fokkema
Rector Magnificus